حوالی کوچه ی زندگی

چه بخواهیم چه نخواهیم باید از کوچه های زندگی عبور کنیم گاهی تلخ گاهی شیرین عبورها میسازند کوچه های زندگی مارا

بنام او

چند بار از حوالی کوچه ی زندگی عبور میکنیم؟؟

اینکه اثبات شود که انسان دارای زندگیهای متوالی در دنیای مادی هست یا نه ، بماند ، اما انچه مهم است اینست که محقق شود انسان تنها در این زندگی دنیایی خلاصه نمیشود و البته فرصت کافی در اختیارش برای کسب تعالی و رسیدن به جایگاه واقعی اش هست که مسلما با یک دوره زندگی انهم اگر شانس بیاورد و از تصادفات و بیماریهای مهلک و جنگ و بلایای طبیعی و بی احتیاطی های پدر و مادرش در کودکی ،جان سالم بدر ببرد و ۶٠ سالی عمرکند ،نمیتواند به مرتبه واقعی انسانی اش دست یابد (مگر اولیای خاص). اگرکمی درست فکرکنیم میبینیم که درسهای معنوی آنقدر زیادند و آنقدر نیازمند ممارست و تمرینند که محال است افراد عادی با روحی در مرتبه تازه تولد یافته بتواند آنرا در طی یک دوره زندگی دنیایی طی کند .هرکدام از خصلتهای بد و منفی برای پاکسازی و تبدیل ان به خصلتهای نیک و مثبت زمان زیاد را میطلبد تازه اگر این فرد گریبانگیر مشکلات صعب و دشواری چون فقر و گرسنگی نباشد که در این شرایط بسیار سخت است که بخواهیم بجای سیر کردن و گذران زندگی به فکر تمرین اموزه های معنوی باشیم .درسهای زیادی را باید سپری کنیم و هرکدام از این درسها نیازمند شرایط خاص خودشان هم هستند .میخواهم بگویم آن قادری که خلقت انسان را براساس فکر و درایت انجام داده است و در کنارش جسمی ناتوان و بسیار اسیب پذیر بهمراه نفسی وسوسه انگیز و فطرتی متمایل به خطا و گناه،ارزانی اش کرده است  و نیازهایی اولیه ای که موجب میشود انسان در وهله اول به رفع آنها بپردازد تا سیر سلوکش و با عدالتی که در وجودش بیکران است و بارها و بارها تذکر داده است که ما به انسان فرصت کافی میدهیم تا به سوی ما باز گردد ،حتما شرایط انسان بودن و خلیفه الهی و تعالی و خداگونه شدن این مخلوقش را دقیق تر و همه جانبه تر در نظر گرفته است نه مثلا محدود به ١٠ سال و ٢٠ سال و ۵٠ سال،گوی اینکه خیلی از انسانها در همان سنین طفولیت نیز از دنیا میروند. این به آن معنا نیست که دلمان را به زندگیهای بعدی خوش کنیم چرا که همین فرصتهای چندین باره هم از دست میرود نفس انسان فراموشکار و راحت طلب است و برای رسیدن به انسانیتی کامل زمانی کافی میبایست وجود داشته باشد زمانی که جای گله و بهانه را از انسان میگیرد و حجت را بر او تمام میکند مقدار زمانی که خودش هم اقرار میکند جایگاه نهایی اش حاصل کوتاهی ها و تلاشهای خودش است نه هیچ چیز دیگر.

نظر شما چیست؟

نوشته شده در ۱۳۸۸/٧/٢٩ساعت ٢:۱٥ ‎ق.ظ توسط نیــلوفر ثانی -شباهنگ نظرات () |

Design By : Night Melody