حوالی کوچه ی زندگی

چه بخواهیم چه نخواهیم باید از کوچه های زندگی عبور کنیم گاهی تلخ گاهی شیرین عبورها میسازند کوچه های زندگی مارا

بنامــ ِ

زن گریست
و یک شهر
داغـدار برق چشمانش شـد

نیلوفر ثانی


به رغم عادت عشق ، صبوری میکنیم .. درد را در خاموشی میکشیم تا هم قد تن پوش تنهایی مان شود
و گریزی نداریم که چنگ در طناب زندگی ، سر برافراشته ادامه دهیم ..
این رسم دلپذیری نبود که جبرمان کردند به تسلیم و باور نداشته هایمان که حقمان بود و دریغمان شد .. و اسارتی را بهمراه داشت که طعم خوش آزادی را رویایی کرد
این رنگ خاکستری روزها ، تمام نمیشود انگار ... از سویی اشک وآه دخترانی ست که قربانی جهل و تحجر ، صورت و سینه سوخته میشوند واز سویی فریادهای زنانی که هرروز شاهد خشونت و بی عدالتی هستند
هنوز هم در تحقق یک آرامش باید بارها قربانی بدهیم شاید روزی با رضایت خاطر باورمان شود هیچ تبعیض و تحقیر و اجحافی وجود ندارد


نیلوفر ثانی
پنجم آبان 93

نوشته شده در ۱۳٩۳/۸/٥ساعت ۱:٥۱ ‎ق.ظ توسط نیــلوفر ثانی -شباهنگ نظرات () |

Design By : Night Melody