حوالی کوچه ی زندگی

چه بخواهیم چه نخواهیم باید از کوچه های زندگی عبور کنیم گاهی تلخ گاهی شیرین عبورها میسازند کوچه های زندگی مارا

بنامش


باید رخنه کرد و شناور شد ..این وجه  ِ ناپیدای آدمی ست ...

مدام در تقلای بزرگ کردن عقل و تثبت دل ست در تعریف ِ هر آنچه پیش میآید در محدوده ی درک خود ، اما نمیداند امکان ِ این ، در عرصه های بزرگ تر نیست

و آنجا که در تلاش ِ حاکمیت  و اثبات عقلانی ست و آنجا که میخواهد دل عروج به پرواز ِ جان باشد درمی یابد در سطح های بالاتری از ادارک و شعور هیچ چیز قابل کنترل ِ عقل و در حیطه ی دل نیست

دل زخم میخورد و می افتد اما در هربرخاستنی نقش ِ شکست و پیروزی نیست

باید در فراسوی آنچه پیش میآید حرکت کرد حتی این حرکت اختیاری نیست باید به پله ی آخر برسی آنگاه خود قادر به ایستادن بر لبه ی بام و نظاره بر همه چیز خواهی بود جایی که دیگر در دسترس هیچ عقل و دلی نیست

آنجا چیزی در پی اثبات و ادلّه های بیشمار نیست فراسوی ِ وجوه ِ رایج آدمی ست و امکان رهایی و خلاصی ِ حقیقی ...و هرکسی را به این مرحله راه نیست ...حتی درک آن ،از عهده  ی هر کسی ساخته نیست...
واین همان بیداری نهایی ست ...


نیلوفر ثانی
یکمین روز زمستانی

 

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱٠/۱ساعت ٤:۳٥ ‎ب.ظ توسط نیــلوفر ثانی -شباهنگ نظرات () |

Design By : Night Melody